‘Nou, ik begrijp bloggen niet echt,’ zei Joan Didion onlangs tegen de societypublicatie Guest of a Guest New York. ‘Het lijkt op schrijven, alleen sneller. Ik bedoel, ik ben eigenlijk niet op zoek naar dat soort haastige reflectie.’
Ze vervolgde: ‘Het maakt me ongemakkelijk. Het is zo’n ander impuls. Het lijkt eerder op praten.’
Ik deel dat ongemakkelijke gevoel, merk ik na enkele maanden bloggen. Niet dat ik iets tegen praten heb; het is meer dat ik dat niet graag in geschreven vorm praat. Vandaar ook het afnemende aantal blogposts van de afgelopen maanden: als ik snel iets kwijt wil, kan ik dat wel via Twitter doen of—tadaa—gewoon in een gesprek met vrienden, en als ik graag iets uitdiep, dan schrijf ik er wel een artikel over waaraan iets meer reflectie en onderzoek voorafgaan.
Oké, genoeg dikdoenerij. Hopelijk begrijpt u nu waarom het steeds stiller werd op dit blog.
Overigens kondigde de bijna 76-jarige Didion verderop in het Guest of a Guest-artikel de verschijning van een nieuwe mémoir aan. Haar vorige (tevens haar laatste boek), ‘The year of magical thinking’, ging over de dood van haar man en dochter. De nieuwe mémoir zal gaan over ouder worden, gaat ‘Blue nights’ heten en verschijnt in de loop van 2011 bij Knopf.
