Ze vervolgde: ‘Het maakt me ongemakkelijk. Het is zo’n ander impuls. Het lijkt eerder op praten.’

Ik deel dat ongemakkelijke gevoel, merk ik na enkele maanden bloggen. Niet dat ik iets tegen praten heb; het is meer dat ik dat niet graag in geschreven vorm praat. Vandaar ook het afnemende aantal blogposts van de afgelopen maanden: als ik snel iets kwijt wil, kan ik dat wel via Twitter doen of—tadaa—gewoon in een gesprek met vrienden, en als ik graag iets uitdiep, dan schrijf ik er wel een artikel over waaraan iets meer reflectie en onderzoek voorafgaan.

Oké, genoeg dikdoenerij. Hopelijk begrijpt u nu waarom het steeds stiller werd op dit blog.

Overigens kondigde de bijna 76-jarige Didion verderop in het Guest of a Guest-artikel de verschijning van een nieuwe mémoir aan. Haar vorige (tevens haar laatste boek), ‘The year of magical thinking’, ging over de dood van haar man en dochter. De nieuwe mémoir zal gaan over ouder worden, gaat ‘Blue nights’ heten en verschijnt in de loop van 2011 bij Knopf.

De Weekly Standard geeft dan ook niet hoog op over de keuzes van de Zweedse Academie. Sterker, men vindt daar de winnaars van de laatste jaren zo raadselachtig, dat wedden op de volgende winnaar wordt vergeleken met wedden op het paard dat onder je lievelingsnummer rent, of waarvan de ruiter je favoriete kleur draagt. Dat weerhoudt het blad echter ook weer niet van uitgebreid speculeren over de winnaar.

Het daaruit volgende stuk is vooral smullen vanwege het dédain voor die vermaledijde Noord-Europeanen. Mijn favoriete passage is deze:

Don DeLillo and Paul Auster are culture heroes throughout Europe, as is one of the favorites over at Ladbroke’s, Cormac McCarthy. Seeing how much the Northern Europeans cherish tales of the American West —Karl May’s Old Shatterhand and Winnetou are among the best-known figures in German popular literature— McCarthy is not a bad bet. Philip Roth’s inclusion in the Library of America series is an accurate indication that, unlike the majority of Nobel Prize winners, he’ll last, which is a good thing since he may have already won his Nobel in 1976 when the academy crowned a generation of American, and markedly Jewish, writers by awarding it to Saul Bellow.

Deze is ook aardig:

Peru’s Mario Vargas Llosa is always in the running, as is the Mexican novelist Carlos Fuentes, but the surprise here may be the Uruguayan Eduardo Galeano, whose anti-American screed, Open Veins of Latin America, comes highly recommended by Hugo Chávez, who memorably and somewhat menacingly presented the book to President Obama at their first encounter.

Inderdaad geen onaardige gok, Eduardo Galeano. In ieder geval de schrijver van het mooiste voetbalboek ooit: “Glorie en tragiek van het voetbal“.

Vijf dingen die we volgens MoveOn over Warren moeten weten:

1. Het Consumer Financial Protection Bureau, een waakhond die consumenten tegen onheus handelen van financiële instellingen moet beschermen, was haar idee.
2. Republikeinen en Wall Street zijn zo bang voor haar dat ze haar benoeming door invoering van een wet probeerden te voorkomen.
3. Ze is een van de meest prominente en succesvolle vrouwelijke juristen van het land; ze studeerde af toen ze negen maanden zwanger was.
4. Ze heeft het hart op de tong en speelt geen politieke spelletjes. Dus spreekt ze zich uit tegen de dubieuze praktijken van creditcardverstrekkers, maar net zo goed tegen Obama’s ‘Home Affordability Modification Program’, omdat het simpelweg niet werkt.
5. Ze heeft mogelijk superkrachten. Zo kreeg ze ooit het publiek bij een NBA-basketbalwedstrijd stil met haar encyclopedische kennis van de sport. Ze legde de financiële crisis eens zo helder uit aan Jon Stewart dat deze verklaarde met haar te willen vrijen. En er bestaat een rapvideo over haar:

Dit betekent van alles—onder meer slecht nieuws voor iedereen die hoopte op snelle hervorming van de Amerikaanse energiewetgeving of de invoering van maatregelen ter bestrijding van klimaatverandering. Mother Jones wees er vanmorgen bijvoorbeeld op dat de nieuwe Republikeinse kandidaten nog stelligere ontkenners van klimaatverandering zijn dan hun partijgenoten die momenteel in het Huis en de Senaat zitten. ‘Klimaatzombies’ worden deze politici al genoemd.

Zo gelooft senaatskandidaat Ron Johnson uit Wisconsin dat zonnevlekken de aarde opwarmen, terwijl volgens Joe Miller, de door de Tea Party gesteunde senaatskandidaat uit Alaska, de aarde helemaal niet aan het opwarmen is. In New Hampshire zijn alle zes kandidaten voor de Republikeinse senaatsnominatie het erover eens dat het nog niet bewezen is dat menselijk handelen de oorzaak is van klimaatsverandering.

De Republikeinse kandidaten voor het Huis gaan een stapje verder. Ruth McClung (foto) uit Arizona zegt bijvoorbeeld:

“After researching the causes of temperature fluctuations on earth, I found the largest factor to be the sun. The earth’s orbit changes. Also the earth’s spin and axis change over time. When areas of the earth are closer to the sun, the temperature is hotter and when they are further away, cooler. The sun also has more activity at times and less at other times. They have been able to map out large changes in the earth’s temperature over time to the sun. Times with no polar ice caps have corresponded to times when we were closer to the sun. Ice ages have corresponded to times when we were further from the sun. We should not punish the people of the United States financially by legislating on pseudo-science that has not been proven.”

Op de foto’s hieronder verbeeldt Smith Genesis 38:9-10, waarin Onan het doet met de vrouw van zijn broer en probeert haar niet zwanger te maken. Vervolgens komt hij erachter dat Yahweh geen genade kent voor wie prefereert voor het zingen de kerk uit te gaan:

Het gebrek aan inhoud in Palins commercial was geen reden voor de progressieve vrouwengroep Emily’s List om niet met een tegenantwoord te komen—’Sarah doesn’t speak for me.’ Soms weet ik werkelijk niet meer wat ik er allemaal van moet denken. Je kunt je in ieder geval—net als Mother Jones hier doet— afvragen of Emily’s List met dit filmpje Sarah Palin niet in de hand speelt:

Het refrein ‘Target ain’t people’ dat de demonstranten in onderstaand filmpje zingen, is een verwijzing naar een recente uitspraak van het Amerikaanse Hoge Gerechtshof, dat in de zaak Citizens United bedrijven in verkiezingscampagnes hetzelfde recht van vrije meningsuiting toekende als natuurlijke personen. Oftewel: bedrijven mogen (weer) aan politieke campagnes doneren. Dat Target van dat recht gebruikmaakt, en vooral de wijze waarop, valt niet goed bij deze consumenten:

Ik heb dat uiteraard gewoon opgeschreven, de man had het immers gezegd, maar het strookte niet met mijn eigen ervaringen. Ja, de Amerikanen die ik ken nemen niet zo snel een vakantie van twee of meer opeenvolgende weken, maar dat betekent niet dat ze hier niet van vakantie vieren houden. Die prachtige Amerikaanse strandcultuur komt vast voort uit meer dan de wens om je weer op te laden voor het werk.

Dat is grosso modo ook het probleem dat Peter Baldwin, auteur van “The Narcissism of Minor Differences: How America and Europe Are Alike”, met dergelijke boude stellingen heeft. In een New York Times-artikel getiteld “More work, but less stress” ontkracht hij de mythe dat Europeanen zo radicaal veel meer vakantie houden dan Amerikanen. Zo wijst hij erop dat Amerikanen weliswaar meer tijd doorbrengen op het werk, maar daarentegen thuis minder werken en het huishouden vaak uitbesteden aan externe krachten. Interessant: tegen het einde van zijn artikel claimt Baldwin dat Europeanen met hun voorkeur voor vliegvakanties naar Zuid-Europa en Zuid-Oost Azië het milieu zwaarder belasten dan Amerikanen, die net zo lief in eigen land zouden kamperen.

Aldus introduceert milieuactiviste Annie Leonard, oprichtster van het The Story of Stuff Project dat de ecologische impact van massaconsumptie aankaart, haar nieuwste filmpje: The Story of Cosmetics. In de ruim acht minuten durende animatiefilm legt Leonard in klare, bijna kinderlijke taal uit waarom de Amerikaanse cosmetica-industrie dringend gereguleerd dient te worden:

Met het filmpje, dat door critici uit de cosmetica-industrie als ‘shockumentary’ wordt weggezet, hoopt Leonard steun te verwerven voor de Save Cosmetics Act. Deze wet moet onder andere het gebruik van kankerverwekkende stoffen in schoonheidsproducten terugdringen en vernieuwde veiligheidsnormen introduceren.

Wie zich overigens zorgen maakt na het zien van de ‘giftige baby’s’ in Leonards nieuwste film (enige schokkende retoriek is haar inderdaad niet vreemd), kan hier terecht voor een lijst met schadelijke producten.
Met medewerking van Nina Polak